W marcu 1946 r. w podtarnowskiej Łękawicy doszło do spotkania 22-letniego Tadeusza Gajdy i 24-letniego Wiesława Budzika. Ten pierwszy, mimo młodego wieku, posiadał zdobyty w konspiracji stopień kapitana, był dowódcą oddziału podziemia niepodległościowego i miał za sobą wiele walk partyzanckich stoczonych z Niemcami i Sowietami. Drugi mógł się pochwalić przedwojenną maturą, miał doświadczenia z krótkiej służby w ZWZ i długich czterech lat w niemieckich obozach koncentracyjnych.
Po kilku rozmowach Budzik, przyjmując pseudonim „Roland”, dołączył do oddziału Gajdy „Tarzana”. Pięć miesięcy później zostali kolejno aresztowani i po okrutnym śledztwie zasiedli na ławie oskarżonych. Przed plutonem egzekucyjnym stanęły ostatecznie trzy osoby: Gajda, Budzik i działacz WiN Kazimierz Orczewski.