English version
Wszyscy należeli do oddziału sierż. Ludwika Byrskiego „Żbika”, wchodzącego w skład zgrupowania NSZ kpt. Henryka Flamego „Bartka”. Latem 1946 r. grupa liczyła ok. 20 partyzantów i działała w Beskidzie Śląskim oraz w paśmie Magurki Wilkowickiej Beskidu Małego.
Na początku sierpnia 1946 r. połączone grupy „Żbika” oraz sierż. Stanisława Włocha „Lisa” i sierż. Kazimierza Marosza „Starego”, zeszły w doliny, by dokonać szeregu akcji na terenie pow. żywieckiego. W Łodygowicach partyzanci wkroczyli na zabawę i dokonali rewizji u obecnych tam osób, poszukując funkcjonariuszy UB i członków PPR. Zidentyfikowanego oficera UB oraz dwóch pepeerowców przesłuchano, a następnie zlikwidowano. Kolejną akcję partyzanci przeprowadzili w Zadzielu koło Żywca, opanowując posterunek MO, w którym zdobyto broń oraz zniszczono dokumentację i portrety komunistycznych dygnitarzy. Tej samej nocy przeprowadzono także trzy akcje rekwizycyjne.
Zaalarmowani aktywnością „leśnych” funkcjonariusze komunistycznego aparatu represji wszczęli pościg, do którego zaangażowano siły UB, MO i pluton KBW. Partyzantów doścignięto w pobliżu przysiółka Perlówka ponad wsią Kocierz Moszczanicki, na stoku góry Jaworzyna. Podczas walki zginęło dwóch lub trzech eneszetowców, a dalszych czterech zostało aresztowanych. Byli to: Ludwik Kłósko „Wigura”, który podczas walki został ranny w głowę, oraz Antoni Mrowiec „Jama”, Czesław Olma „Biegły” i Antoni Rączka „Nowy”, „11”.
Postawiono ich szybko przed komunistycznym Wojskowym Sądem Rejonowym w Krakowie. Wyrokiem z 24 października 1946 r. Kłósko, Mrowiec i Olma skazani zostali na śmierć. Najstarszy z całej trójki „Wigura” miał 23 lata, „Jama” był trzy lata młodszy, a „Biegły” pół roku wcześniej obchodził osiemnaste urodziny. Dzień po rozstrzelaniu przez pluton egzekucyjny ich ciała pochowano potajemnie na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Udał się odnaleźć i zidentyfikować szczątki Ludwika Kłóski. Został on uroczyście pochowany 29 lipca 2025 r. w Górkach Wielkich.
Tekst Krzysztof Pięciak, Dawid Golik