Instytut Pamięci Narodowej w Krakowie

Syn Jana i Marii z domu Gurbiel, urodził się 16 stycznia 1925 r. w Niegoszowicach (ówczesny pow. chrzanowski). Młodość spędził w tej miejscowości, gdzie jego rodzina posiadała sześciomorgowe gospodarstwo. Podczas okupacji niemieckiej pracował w Krakowie. Po śmierci ojca w 1943 r. objął gospodarstwo oraz najmował się do pracy. Poszukując zatrudnienia, wiosną 1945 r. wyjechał do Sulejowa, potem Świdwina i Białogardu na Pomorzu Zachodnim. Jesienią 1945 r. został przyjęty jako wartownik i goniec w Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Świdwinie, a następnie w Białogardzie. 

22 stycznia 1946 r., otrzymał urlop, z którego nie wrócił. Wyjechał na Podhale, gdzie wstąpił do oddziału „Błyskawica” pod dowództwem Józefa Kurasia „Ognia”. Przyjął pseudonim „Wilczur”. Ujawnił się 10 kwietnia 1947 r. w Nowym Targu i zdał broń. W maju 1948 r. dołączył do oddziału partyzanckiego „Wiarusy”, działającego w powiatach nowotarskim, limanowskim i myślenickim. 

Zginął w wyniku zasadzki, zorganizowanej przez funkcjonariuszy UB i MO we wsi Ostrowsko koło Nowego Targu w nocy z 11 na 12 czerwca 1948 r. Podczas starcia został siedmiokrotnie postrzelony. Rannego Władysława Tarkowskiego ujęli funkcjonariusze UB i przewieźli do nowotarskiego szpitala, gdzie zmarł 12 czerwca 1948 r. Jego ciało przetransportowano następnie do Krakowa i po przeprowadzeniu sekcji w Zakładzie Medycyny Sądowej pochowano potajemnie na cmentarzu Rakowickim.

Szczątki Władysława Tarkowskiego zostały odnalezione 11 czerwca 2024 r. podczas prac poszukiwawczych prowadzonych przez IPN na terenie cmentarza Rakowickiego.