Instytut Pamięci Narodowej w Krakowie

85 lat temu, w dniu 3 marca 1941 r. okupacyjne władze niemieckie wydały zarządzenie o utworzeniu Żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej (niem. Der jüdische Wohnbezirk in Krakau) w powszechnym żargonie nazywanej gettem, którą zlokalizowano na terenie dzielnicy Podgórze. Żydowscy mieszkańcy Krakowa zostali zmuszeni do przeniesienia się do getta do 20 marca 1941 r., gdyż w dniu następnym teren getta miał zostać zamknięty, a osobom, które nie zastosowały się do tego zarządzenia, grożono przymusowym przesiedleniem z Krakowa.

Krakowskie getto było odizolowaną dzielnicą miasta w zniewolonej stolicy „państwa”, gdzie ogromna większość jego mieszkańców była skazana na wygnanie lub powolną śmierć. Tę drugą grupę stanowili Żydzi, odwieczni mieszkańcy Krakowa. Getto z punktu widzenia administracyjnego było tworem patologicznym, który pochłaniał więcej, niż otrzymywał, bazując na dobrach z przeszłości, nie tworzył dóbr oraz nadziei na przyszłość.

Historia krakowskiego getta domknęła się niemal dwa lata później w dniach 13-14 marca 1943 r., kiedy to Niemcy całkowicie je zlikwidowali, mordując ogromną większość jego mieszkańców. W Krakowie w 1938 r. mieszkało ok. 65 tys. Żydów, historycy oceniają, że wojnę przetrwało zaledwie 2,2 tys. z nich.

Zapraszamy 4 marca 2026 r. o godz. 18. Wstęp wolny.