English version
Przewodnikami byli znawcy historii i topografii krakowskiego getta: Michał Zajda z Oddziałowego Archiwum IPN w Krakowie i Jerzy Sokołowski, emerytowany pracownik Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uczestnikom spaceru rozdaliśmy wydawnictwa IPN: „Getto żydowskie w Krakowie utworzone przez Niemców 3 marca 1941 roku, zlikwidowane 14 marca 1943 roku” (mapa getta) oraz „Przerwana historia. Losy krakowskich Żydów w czasie II wojny światowej” (folder wystawy).
Przypominamy ponadto, że w synagodze Tempel przy ul. Miodowej 24 na Kazimierzu można oglądać wystawę przygotowaną przez Oddział IPN w Krakowie pt. „Przerwana historia. Losy krakowskich Żydów w czasie II wojny światowej”. Wstęp wolny.
3 marca 1941 r. niemiecki gubernator dystryktu krakowskiego Otto Wächter wydał zarządzenie o utworzeniu żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej (Der jüdische Wohnbezirk in Krakau) w Podgórzu. Obszar krakowskiego getta obejmował około 20 ha, z 320 domami, z czego niemal 75 proc. stanowiły rudery, w większości parterowe lub jednopiętrowe. Przed wojną mieszkało w nich około 3 tys. osób. Były to budynki w bardzo złym stanie technicznym. W okresie, gdy znalazły się w obrębie getta, musiały dać schronienie najpierw około 11 tys., a z czasem nawet 20 tys. Żydów z Krakowa i okolic. Najważniejszymi punktami granicznymi getta były: Plac Zgody (obecnie Bohaterów Getta), ul. Traugutta, skrzyżowanie ulic Limanowskiego i Lwowskiej, wzgórze Lasoty, ul. Potebni, Rynek Podgórski oraz ul. Piwna.
