English version
Po mszy świętej w kaplicy Zmartwychwstania Pańskiego zebrani przeszli pod pomnik ofiar zbrodni ukraińskich nacjonalistów. Obecna była m.in. Józefa Bryg, świadek ludobójstwa dokonanego przez Ukraińców w Palikrowach.
– Zgodnie z dewizą wypisaną na pomniku: „Nie o zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary”, dopominamy się o pamięć o ponad stu tysiącach Polaków wymordowanych w latach 1943-1944 przez ukraińskich nacjonalistów na polskich Kresach. Dopominamy się o pamięć o nich – zamordowanych tylko dlatego, że byli Polakami. Pamiętamy o tym, że celem rzezi wołyńskiej było nie tylko wyniszczenie narodu polskiego, ale także zniszczenie wszelkich śladów wielowiekowej obecności Polaków na tamtych terenach – powiedział w swoim wystąpieniu dyrektor Oddziału IPN w Krakowie dr hab. Filip Musiał. – Jednocześnie chcemy pamiętać o dzielnych Ukraińcach, którzy ryzykowali życiem, aby Polakom pomagać, ostrzegać ich, ukrywać i wspierać w tym najczarniejszym momencie. W dzisiejszej sytuacji geopolitycznej oczywiste jest, że Polska będzie Ukrainę wspierać i że będzie trwała w tym odruchu chrześcijańskiego miłosierdzia, który okazujemy od pierwszych dni rosyjskiej agresji na niepodległą Ukrainę. Ale to nie może nam przeszkadzać w dopominaniu się o szacunek dla ofiar. Musimy oczekiwać, bo jest to naszym obowiązkiem, szacunku dla ponad stu tysięcy Polaków wymordowanych przez ukraińskich nacjonalistów na tamtych ziemiach i musimy domagać się prawa do ich ekshumacji i godnego pochówku. Polski naród pamięta, a polskie państwo powraca po swoich – dodał dr Musiał.
Zbrodnia wołyńska
Ludobójstwo dokonane w latach 1939-1946 przez nacjonalistów ukraińskich na mieszkańcach Kresów Południowo-Wschodnich stanowi część dramatu zgotowanego obywatelom polskim przez systemy i ideologie totalitarne. W wyniku działań Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, Ukraińskiej Powstańczej Armii, Służby Bezpieki OUN, Samoobronnych Kuszczowych Widdiłów i band chłopskich na terenie czterech przedwojennych wschodnich województw II RP – wołyńskiego, lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego – zginęło ponad 130 tys. polskich obywateli. Śmierć zadawano im w niezwykle okrutny sposób. W domach, w zabudowaniach gospodarczych, szkołach, podczas podróży, w kościołach.
Dla upamiętnienia krwawej niedzieli 1943 r., która stanowiła apogeum dramatycznych wydarzeń na Wołyniu, Sejm ustanowił 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II Rzeczypospolitej Polskiej. 11 lipca modlimy się za zamordowanych, z których tak wielu leży wciąż w nieodkrytych dołach śmierci, przypominamy tysiące nieistniejących dziś polskich wsi, osad i kresowych chutorów, spalone i obrabowane świątynie, zdewastowane polskie cmentarze.
W tym dniu składamy też hołd wszystkim Sprawiedliwym Ukraińcom, którzy wbrew ideologii nienawiści, nie bojąc się śmierci, mieli odwagę ratować polskich sąsiadów.