English versionTemat przedstawił dr hab. Konrad Meus, dyrektor Instytutu Historii i Archiwistyki, profesor Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Gospodarzem spotkania był Michał Zajda w krakowskiego oddziału IPN.
11 listopada 1918 r. w wagonie kolejowym w lesie Compiègne podpisano rozejm kończący pierwszą wojnę światową. W Polsce ten dzień ustanowiony został dniem Święta Niepodległości, w wyniku ogólnokrajowej debaty dopiero w 1937 r.
Niepodległość narodziła się w Małopolsce, którą austriacki zaborca przemianował na Galicję i Lodomerię. 31 X 1918 r., oddziały pochodzącego z podtarnowskiego Tuchowa porucznika Antoniego Stawarza, zajęły dworzec w Płaszowie, koszary w Podgórzu, aby uroczyście przejąć odwach na krakowskim Rynku Głównym o godzinie 11.25. Polski czyn niepodległościowy 1914-1918 kojarzony jest głównie z dużymi ośrodkami miejskimi, jednak również szeroko rozumiana prowincja, miała swój wielki wkład w odzyskanie przez Polskę niepodległości. Należy wspomnieć w tym miejscu wywodzącego się z Wierzchosławic przywódcę ruchu ludowego i trzykrotnego premiera Rzeczypospolitej Polskiej Wincentego Witosa oraz lewicowego działacza niepodległościowego, premiera rządu lubelskiego, urodzonego w patriotycznej rodzinie szlacheckiej w Zbarażu, Ignacego Daszyńskiego. Pomimo ogromnej ilości publikacji, problematyka związana z odzyskaniem przez Polskę niepodległości nie została wyczerpująco omówiona. Główną tego przyczyną jest ograniczona baza źródłowa, gdyż jak do tej pory, w bardzo małym zakresie zostały wykorzystane dokumenty znajdujące się w archiwach ukraińskich.