English version
W rozmowie wzięli udział: zastępca prezesa IPN dr Mateusz Szpytma, Wojciech Mierzwa (syn Stanisława), Marzena Kruk (dyrektor Archiwum IPN) oraz współautorzy wystawy Paweł Zielony (Archiwum IPN) i Radosław Kurek (Oddziałowe Archiwum IPN w Krakowie).
Na początku spotkania dr Szpytma podkreślił niezłomny charakter Stanisława Mierzwy, który nigdy nie poszedł na współpracę z komunistami, mimo wielu prób skłonienia go do takiego kroku. Do końca pozostał wierny ideałom niezależnego ruchu ludowego, niosąc w czasach reżimu totalitarnego niepodległościowe i wolnościowe przesłanie Wincentego Witosa.
Stanisław Mierzwa (1905-1985)
Urodził się 27 stycznia 1905 r. we wsi Biskupice Radłowskie (pow. tarnowski). W 1934 r. ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z ruchem ludowym związany był od okresu studiów. Początkowo działał w Polskiej Akademickiej Młodzieży Ludowej i w Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”. W 1931 r. wstąpił do Stronnictwa Ludowego, a już w 1935 r. wybrany został do Naczelnego Komitetu Wykonawczego partii.
Podczas okupacji niemieckiej współtworzył konspiracyjne SL „Roch” w Małopolsce. W październiku 1943 r. wszedł w skład Centralnego Komitetu Ruchu Ludowego SL. Jako przedstawiciel ludowców zasiadał w krakowskim Międzypartyjnym Komitecie Politycznym. Po utworzeniu w styczniu 1944 r. Rady Jedności Narodowej – substytutu podziemnego parlamentu – został jej członkiem.
Aresztowany przez NKWD w końcu marca 1945 r. wraz z innymi przywódcami Polski Podziemnej, został w procesie szesnastu skazany na cztery miesiące więzienia. Na początku sierpnia wrócił do kraju, a w październiku rozpoczął praktykę adwokacką w Krakowie. Przystąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego, stając się członkiem władz tej największej siły opozycyjnej w kraju.
W 1946 r. został aresztowany przez UB i skazany na 10 lat więzienia. Po zwolnieniu w 1953 r. wrócił do pracy w adwokaturze. Do końca życia był inwigilowany przez komunistyczny aparat represji. Poświęcił się działalności na rzecz upamiętnienia Wincentego Witosa (był m.in. inicjatorem utworzenia Witosa, otwartego w 1971 r.). Zmarł 10 października 1985 r. w Krakowie. Został pochowany został w Wierzchosławicach.