Instytut Pamięci Narodowej w Krakowie

Po mszy świętej zebrani przeszli na cmentarz i złożyli kwiaty w kaplicy grobowej Wincentego Witosa oraz jego bliskiego współpracownika Stanisława Mierzwy. Prezes PSL, wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz w swoim przemówieniu zaapelował m.in. o podjęcie poszukiwań miejsca pochówku gen. Tadeusza Rozwadowskiego, jednego z ojców zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej z bolszewikami w 1920 r. Generał został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa. Po II wojnie, w obawie przed Sowietami, szczątki wielkiego wodza potajemnie przeniesiono i do dziś ich nie odnaleziono.

Uroczystości zakończyły się spotkaniem w Gminnym Centrum Kultury w Wierzchosławicach. – Chciałbym państwa zachęcić do korzystania z publikacji o Wincentym Witosie, wydanych przez Instytut Pamięci Narodowej – zwrócił się do zebranych wiceprezes Szpytma. – Można także wypożyczać naszą wystawę o Witosie, aby pokazać ją w miastach i szkołach całego kraju. Z kolei w internecie można zobaczyć kilkunastominutowy film pokazujący historię Witosa w nowoczesny sposób.

Dr Szpytma zapowiedział także wystawę i album o Stanisławie Mierzwie, bliskim współpracowniku i kontynuatorze myśli Witosa, które są przygotowywane przez IPN na przyszły rok.

Dzień wcześniej kwiaty na grobie Witosa złożył prezes IPN dr Karol Nawrocki, który 26 października przyjechał do Tarnowa na spektakl „Trzy razy on. Rzecz o Wincentym Witosie”. Instytut Pamięci Narodowej i Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Wincentego Witosa w Wierzchosławicach zorganizowały dwa pokazy w auli tarnowskiego Wyższego Seminarium Duchownego. Prezesowi Nawrockiemu towarzyszyli jego zastępca dr Szpytma i dyrektor Oddziału IPN w Krakowie dr hab. Filip Musiał.

Sejm ustanowił 2024 Rokiem Wincentego Witosa w związku ze 150. rocznicą urodzin jednego z ojców polskiej niepodległości. Wydarzeniem wieńczącym rocznicowe obchody były Zaduszki Witosowe. Wincenty Witos urodził się 21 stycznia 1874 r. w Wierzchosławicach. Był prezesem Polskiej Komisji Likwidacyjnej, przywódcą Polskiego Stronnictwa Ludowego „Piast”, Stronnictwa Ludowego oraz Polskiego Stronnictwa Ludowego, a także trzykrotnym premierem II RP.