W dniu 16 marca 2026 roku Oddziałowa Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Krakowie skierowała do Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu akt oskarżenia przeciwko byłemu prokuratorowi Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Zielonej Górze Janowi W., któremu zarzucono bezprawne pozbawienie wolności mieszkańca Gubina Stanisława K. za niestanowiący przestępstwa czyn polegający na „publicznym wyszydzaniu Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego”.
Przedmiotem śledztwa Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Krakowie były bezprawne czynności podjęte w dniu 29 stycznia 1982 roku w Zielonej Górze przez oskarżonego – wówczas prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Zielonej Górze – w ramach postępowania karnego, w którym zarzucił Stanisławowi K. popełnienie przestępstwa z art. 270 § 1 kk, polegającego na „publicznym wyszydzaniu Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego” i postanowił o jego tymczasowym aresztowaniu na okres trzech miesięcy, a następnie przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w Zielonej Górze wnosił o wymierzenie pokrzywdzonemu kary dwóch lat pozbawienia wolności.
W śledztwie ustalono, że działanie pokrzywdzonego Stanisława K., polegało na tym, że w styczniu 1982 roku w Gubinie umieścił na zderzaku samochodu osobowego uprzednio wykonaną przez siebie czapkę z bristolu z namalowanym na niej emblematem orła faszystowskiego, trzymającego w szponach, umieszczoną w obwódce wieńcowej, pięcioramienną czerwoną gwiazdę z gotyckim napisem „WRONA”.
Prokurator Jan W. uznał, iż Stanisław K. w ten sposób lżył i wyszydzał naczelny organ PRL jakim – jego zdaniem – była Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego.
Tymczasem Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego nie była naczelnym organem państwa, jak też innym legalnym organem władzy państwowej, co w świetle ówczesnego ustawodawstwa nie budziło wątpliwości, stąd też nie podlegała ochronie prawnej z art. 270 § 1 kodeksu karnego.
Potwierdził to Sąd Najwyższy, który po przemianach ustrojowych w Polsce uniewinnił pokrzywdzonego od popełnienia przypisanego mu czynu stwierdzając, że jego działanie nie stanowiło przestępstwa.
Zastosowanie wobec pokrzywdzonego przez oskarżonego Jana W. tymczasowego aresztowania oraz późniejsze złożenie przed sądem wniosku o wymierzenie mu kary dwóch lat pozbawienia wolności za czyn, który nie stanowił przestępstwa, było zatem działaniem bezprawnym i stanowiło akt represji wobec osoby, która w opisanej wyżej formie protestowała przeciwko bezprawnemu wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego i pozbawieniu obywateli przez niekonstytucyjny organ jakim była Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego podstawowych praw i wolności.
Naczelnik Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni
przeciwko Narodowi Polskiemu w Krakowie
prok. Waldemar Szwiec
Kraków, dnia 17 marca 2026 r.