Kazimierz Henryk Angerman, urodzony w inteligenckiej rodzinie w Galicji, już w czasie I wojny światowej związał się z artylerią przeciwlotniczą na froncie włoskim, gdzie walczył w szeregach armii austro-węgierskiej. Natychmiast po załamaniu frontu powrócił na ziemie polskie i w Krakowie ochotniczo wstąpił do odradzającego się Wojska Polskiego. W okresie wojen o Niepodległą i granice był niezwykle odważnym oficerem polskiej artylerii ciężkiej, a za udział w walkach otrzymał czterokrotnie Krzyż Walecznych. W Wojsku Polskim w okresie dwudziestolecia międzywojennego stał się wybitnym dowódcą, oficerem sztabowym i wykładowcą artylerii przeciwlotniczej, zajmując z czasem najważniejsze dla tej broni stanowiska służbowe. W trakcie II wojny światowej we Francji i w Wielkiej Brytanii służył w wyższych sztabach i w szkolnictwie wojskowym. Będąc oddelegowanym do brytyjskiej obrony przeciwlotniczej, brał także udział w konfrontacji z niemiecką Luftwaffe w walkach o Londyn. W latach 1942–1945 dowodził 8. Pułkiem Artylerii Przeciwlotniczej Ciężkiej, który w składzie II Korpusu Polskiego brał udział w całej kampanii włoskiej. Na czele tego pułku wziął udział w bitwach o Monte Cassino, Ankonę i Bolonię, a czasowo podlegały mu także inne jednostki alianckie. Po wojnie, nie mogąc powrócić do zniewolonej Ojczyzny, wyemigrował do Argentyny. Zmarł w zapomnieniu w Buenos Aires w 1982 r.