Po mszy świętej w kaplicy Zmartwychwstania Pańskiego zebrani przeszli pod pomnik ofiar ukraińskiego ludobójstwa na Wołyniu.
– Mieliśmy wówczas do czynienia z ludobójstwem, a więc ze zbrodnią, która w porządku międzynarodowym nie ulega przedawnieniu. [...] Jednocześnie chcemy objąć wdzięczną pamięcią tych Ukraińców, którzy ryzykując życie własne i swoich bliskich, pomagali polskim sąsiadom. [...] Mamy prawo dopominać się rzeczywistego przełomu jeśli chodzi o poszukiwania i ekshumacje ofiar rzezi wołyńskiej. Jeśli ta procedura będzie trwała tak, jak dotąd, to poszukiwania potrwają kilka pokoleń. Na to nie mamy czasu. Jest naszym moralnym zobowiązaniem, aby ostatni świadkowie rzezi wołyńskiej byli w stanie pożegnać swoich bliskich. [...] Odwoływanie się władz ukraińskich do OUN i UPA, próba wprowadzania przedstawicieli tych formacji do ukraińskiego panteonu narodowego jest czymś, co wypełnia treścią rosyjską propagandę, ale jednocześnie w długiej perspektywie będzie dla Ukrainy aspirującej do NATO i Unii Europejskiej wielkim problemem – mówił w swoim wystąpieniu dyrektor krakowskiego oddziału IPN dr hab. Filip Musiał.
Zebrani wysłuchali także trzech okolicznościowych listów, wystosowanych przez prezydenta Karola Nawrockiego, wicemarszałka Sejmu Krzysztofa Bosaka i wicepremiera, ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza.
Zbrodnia wołyńska
Ludobójstwo dokonane w latach 1939-1946 przez nacjonalistów ukraińskich na mieszkańcach Kresów Południowo-Wschodnich stanowi część dramatu zgotowanego obywatelom polskim przez systemy i ideologie totalitarne. W wyniku działań Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, Ukraińskiej Powstańczej Armii, Służby Bezpieki OUN, Samoobronnych Kuszczowych Widdiłów i band chłopskich na terenie czterech przedwojennych wschodnich województw II RP – wołyńskiego, lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego – zginęło ponad 130 tys. polskich obywateli. Śmierć zadawano im w niezwykle okrutny sposób. W domach, w zabudowaniach gospodarczych, szkołach, podczas podróży, w kościołach.
Dla upamiętnienia krwawej niedzieli 1943 r., która stanowiła apogeum dramatycznych wydarzeń na Wołyniu, Sejm ustanowił 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na ziemiach wschodnich II RP. 11 lipca modlimy się za zamordowanych, z których tak wielu leży wciąż w nieodkrytych dołach śmierci, przypominamy tysiące nieistniejących dziś polskich wsi, osad i kresowych chutorów, spalone i obrabowane świątynie, zdewastowane polskie cmentarze. W tym dniu składamy też hołd wszystkim Sprawiedliwym Ukraińcom, którzy wbrew ideologii nienawiści, nie bojąc się śmierci, mieli odwagę ratować polskich sąsiadów.