Instytut Pamięci Narodowej - Kraków

Tematykę tę przedstawili publiczności Jerzy Sokołowski, emerytowany pracownik Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Michał Zajda z Oddziałowego Archiwum IPN w Krakowie.

3 marca 1941 r. okupacyjne władze niemieckie wydały zarządzenie o utworzeniu Żydowskiej dzielnicy mieszkaniowej (Der jüdische Wohnbezirk in Krakau) w powszechnym żargonie nazywanej gettem, którą zlokalizowano na terenie dzielnicy Podgórze. Żydowscy mieszkańcy Krakowa zostali zmuszeni do przeniesienia się do getta do 20 marca 1941 r., gdyż w dniu następnym teren getta miał zostać zamknięty, a osobom, które nie zastosowały się do tego zarządzenia, grożono przymusowym przesiedleniem z Krakowa.

Historia krakowskiego getta domknęła się niemal dwa lata później w dniach 13-14 marca 1943 r., gdy Niemcy całkowicie je zlikwidowali, mordując ogromną większość mieszkańców. W Krakowie w 1938 r. mieszkało ok. 65 tys. Żydów, historycy oceniają, że wojnę przetrwało zaledwie 2,2 tys.