Bezpośrednio po II wojnie światowej, w latach 1945-1951, dipisi i uchodźcy z Polski stanowili najliczniejszą grupę narodowościową w Europie spośród wszystkich podopiecznych Administracji Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy i Odbudowy (UNRRA), a następnie Międzynarodowej Organizacji ds. Uchodźców (IRO). Podczas spotkania zaprezentowano najważniejsze płaszczyzny działalności UNRRA i IRO wobec dipisów z Polski w tym okresie, ze szczególnym uwzględnieniem znaczącej ewolucji tej działalności, związanej z rosnącym napięciem w relacjach między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Sowieckim oraz początkiem zimnej wojny.